به گزارش قزویننیوز، احد وظیفه رئیس مرکز ملی اقلیم و مدیریت بحران خشکسالی سازمان هواشناسی با اشاره به وضعیت بارشها در کشور اظهار کرد: اگرچه میانگین بارش در سطح کشور در محدوده نرمال قرار دارد، اما به دلیل ماهیت منطقهای بارشها، شرایط در استانهای مختلف یکسان نیست و برخی مناطق همچنان با کمبود قابل توجه بارندگی مواجه هستند.
وی افزود: استانهای واقع در فلات مرکزی کشور تا محدوده گیلان از جمله اصفهان، قم، مرکزی، تهران، قزوین، سمنان و گیلان در سال آبی جاری بارشهایی کمتر از حد نرمال دریافت کردهاند.
رئیس مرکز ملی اقلیم و مدیریت بحران خشکسالی سازمان هواشناسی ادامه داد: در میان این استانها، تهران با 39 درصد کاهش بارش نسبت به شرایط نرمال، بیشترین کسری بارندگی را ثبت کرده است. پس از آن استان مرکزی با حدود 30 درصد و قزوین نیز در همین حدود با کاهش بارش مواجه هستند. همچنین میزان کمبارشی در استان گیلان به حدود 25 درصد میرسد.
وظیفه با تأکید بر تداوم خشکسالی در این مناطق گفت: استانهای مذکور با کمبارشی قابل توجهی روبهرو هستند و نکته نگرانکننده این است که این وضعیت برای ششمین سال متوالی ادامه دارد؛ موضوعی که میتواند آثار قابل توجهی بر منابع آب و شرایط اقلیمی این مناطق بر جای بگذارد.
احیای فولاد فراد؛ توسعه پایدار یا ریسک زیستمحیطی؟
در روزهایی که «احد وظیفه» رئیس مرکز ملی اقلیم و مدیریت بحران خشکسالی سازمان هواشناسی کشور از ورود فلات مرکزی ایران به ششمین سال متوالی خشکسالی خبر داده و استانهای تهران، قزوین و مرکزی را در زمره مناطق دارای بیشترین کمبارشی سال آبی جاری معرفی کرده است، انتشار خبر بازدید مجید فراهانی، معاون هماهنگی و پیگیری معاون اجرایی رئیسجمهور، به همراه محمد نوذری استاندار قزوین از محل احداث کارخانه فولاد فراد، پرسشهای متعددی را در افکار عمومی ایجاد کرده است.
این در حالی است که بر اساس مواضع و ملاحظات مطرحشده از سوی نهادهای تخصصی محیط زیست، راهاندازی این واحد صنعتی همواره با دغدغههایی در حوزه مصرف آب، آلودگی هوا و آثار زیستمحیطی همراه بوده است. از همین رو، پیگیری مجدد پروژهای که سالها به دلایل مختلف فنی، اجرایی و محیط زیستی متوقف مانده، نیازمند شفافسازی بیشتر از سوی مسئولان است.
در این میان، پرسش دیگری نیز مطرح میشود؛ معاون هماهنگی و پیگیری معاون اجرایی رئیسجمهور با چه مأموریت و اختیاری در حال پیگیری پروندهای است که ماهیت آن بیش از هر چیز فنی، تخصصی و محیطزیستی است؟ همچنین چه ضرورتی وجود دارد که پروژهای که طی حدود یک دهه گذشته در دولتهای مختلف، با گرایشهای سیاسی متفاوت، به دلیل چالشهای متعدد پیشرفت قابل توجهی نداشته، همچنان در اولویت برخی پیگیریهای ویژه قرار گیرد؟
واقعیت آن است که قزوین امروز با چالشهای جدی در حوزه آب، فرونشست زمین و آلودگی هوا مواجه است. از این رو هرگونه تصمیمگیری درباره صنایع آببر و آلاینده باید با حساسیت بیشتری انجام شود و منافع بلندمدت استان بر هر ملاحظه دیگری ترجیح داده شود.
درباره تأمین آب این واحد صنعتی نیز بارها عنوان شده که نیاز آبی آن از محل پساب فاضلاب شهری تأمین خواهد شد؛ اما این استدلال نیز محل بحث کارشناسی است. دشت قزوین سالهاست با افت سطح آبهای زیرزمینی و خطر جدی فرونشست مواجه است و بسیاری از متخصصان معتقدند بازگشت پساب به چرخه آبخوانها میتواند بخشی از این بحران را مدیریت کند. در چنین شرایطی، اختصاص این منابع به صنایع بزرگ، پرسشهایی را درباره تبعات بلندمدت آن برای پایداری منابع آبی استان ایجاد میکند.
شاید اکنون بیش از هر زمان دیگری لازم باشد مسئولان، پیش از هر تصمیمی، پاسخ روشنی به این پرسش بدهند که در استانی گرفتار خشکسالی، کمآبی و آلودگی هوا، اولویت اصلی توسعه چیست و هزینههای احتمالی چنین پروژههایی قرار است چگونه جبران شود؟
انتهای پیام/ ت